Donderdag 27 September 2018 - 18:02

Semper versus Leen van Steensel

De lucht boven ons Kasteel had vandaag dezelfde kleur als de hoes van de debuutelpee van The Eagles. Die kocht ik destijds in het kleinste platenwinkeltje van Schiedam en omstreken “Free Recordshop’’, alwaar Hans van Breukhoven de scepter zwaaide. U weet wel, de ex van Conny Breukhoven. Beter bekend als Vanessa. Hans is al jaren dood maar de elpee beleeft momenteel een ware come-back. Voor Free-Record Shop komt deze revival helaas te laat.

Gisteren werd er ontspannen getraind met een spelletje voetvolley als hoogtepunt. Er werd in toernooi-vorm gespeeld en het schetste mijn verbazing dat het team van de technische staf bestaande uit het kwartet, Rijsdijk, Jalink, Boukhari en Fräser in de finale stond. Fräser deed van zich spreken. Met name de trap met naar voren gerichte voetzool waardoor hij de bal ‘veegde’ met de noppen van z’n zwarte voetbalschoenen maakte diepe indruk. Tuurlijk, zo moesten de ouwetjes bij tourbeurt wisselen. Drie stonden er op het voetvolleyveld en één wissel. Maar toch. O ja, Henk liet zich niet wisselen, hij kan nog goed uit de voeten hoor.

Dat was gisteren, de dag na de beschamende nederlaag tegen VV Noordwijk. Vandaag was het openbaar trainen. Dat stond niet op de site maar teammanager Leen van Steensel had het gisteren impliciet tegen mij gezegd. ‘Om 11 uur trainen.’ Aangekomen bij Het Kasteel stond ik voor een gesloten poort. Het moest niet gekker worden. Heeft die van Steensel mij knollen voor citroenen verkocht? Hij zei dat er trainen was en nu sta ik hier voor Jan Lul. Ik liet het er niet bij zitten, toog naar het hoofdgebouw en liet Leen van Steensel oproepen. Na veel vijven en zessen en niet nadat ik de hoorn uit handen kreeg van de allerliefste dame achter de balie. ‘‘Hallo, Leen je spreekt met mij. Jij zei gisteren dat er openbaar trainen was en nu kom ik hier en sta voor lul.’’

Leen bood mij zijn welgemeende excuses aan. Maar ik was te pissed. ‘’Dit is heel jammer Leen, maar ik moet hier melding van maken.’’ Ik hing op en beende naar buiten. Daar liep ik een blonde dame tegen het lijf. Ik begroette haar allervriendelijkst en vroeg wat haar hier bracht. “Ik kom eigenlijk vragen of men hier nog gebruikte voetbalshirts heeft die hergebruik ik dan weer.’’ “Nou dan weet ik wel iemand”, zei ik en liep met de blonde dame mee naar binnen onder het uitroepen van juichkreetjes dat ik zo hulpvaardig en aardig was. Een meisje met om haar hals een fototoestel stond voor de balie.

Daar klonk de ietwat barse stem van Leen van Steensel. “Neem de lift naar de 3e. Loop rechtdoor en dan rechtsaf dan zie ik je daar”, zei hij tegen mij. ‘’Nou dat klinkt ook niet vriendelijk”, zei de blonde dame nog.
“Wacht effe Leen”, zei ik. “Deze dame is op zoek naar ouwe shirts. Denk dat jij haar mogelijk wel verder kan helpen?” Leen hoorde de dame nu geduldig aan. Zelf nam ik de trap naar de 3e . Daar aangekomen liep ik door en betrad de ingang met zicht op het veld. Links zat Henk van Stee en ik begroette hem. Legde hem het akkefietje met Leen voor. Hij zei dat hij dit wist en dat hij mij hier terug had gehaald. “Omdat anders alles straks op Internet staat.’’ Laat ik daar nou net maling aan hebben. U heeft recht op het reilen en zeilen van onze prachtige club. Dus ook dit soort akkefietjes worden door mij keurig vermeld. Waarvan akte.

Henk’s telefoon ging. Ik liet hem en ging uiterst rechts zitten. Zo’n man heeft belangrijkere zaken te doen, dus met rust laten Semper. Zo zat ik prinsheerlijk hoog en droog op stoelen van heus leer de besloten training te bekijken. Leen van Steensel kwam even later naar boven en ik vroeg hem naar de blonde dame . Ja ze was verder geholpen door hem. Zand erover Leen, je hebt alles goed gemaakt en de blonde dame is ook gelukkig. Gouwe gozer die Leen.

Na drie kwartier stapte ik op en zei voordat ik wegging tegen Henk. ‘Heb genoeg gezien: 3-0 morgen en nog bedankt en een fijne dag verder.’’ Buiten gekomen stond daar het meisje met het fototoestel om haar nek die eerder aan de balie stond. Ze stelde zich voor als Anne-Laure. Ze was van de firma met de naam ‘’Field Factors’’ Het bedrijf is de drijvende kracht achter het ‘urban water’ project. U weet wel, het bassin onder het voetbalveldje bij de parkeerplaats voor het opvangen van overtollig regenwater. Nou wordt ons veld besproeit met water uit dit bassin. Het leek Anne-Laure wel aardig om foto’s te maken van het besproeien van het veld. Ze was aan de balie heengezonden met de mededeling dat het vandaag besloten trainen was. Dat ze na de training foto’s mocht maken. “Maar gaan de sproeiers dan wel aan?’’ Ze had geen idee. Ik zei Anne dat het voor haar leuker zou zijn om morgen bij de wedstrijd het sproeien op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik balde mijn vuisten en kwam in actie. Wederom schakelde ik Leen van Steensel in.
‘’Is dat je dochter?”, vroeg hij.

Legde alles uit en Leen nam geen halve maatregelen. Alles werd wederom keurig door hem verzorgd. De parkeerkaart en het toegangsbewijs voor Anne-Laure met daarop het telefoonnummer van Leen, zodat wanneer de sproeiers worden aangezet ze haar plaatjes op het speelveld kon maken bij volle tribune’s.
Anne was onder de indruk van hetgeen ik voor haar had gedaan en bedankte mij uitvoerig. Niet in natura.

Dit was het verhaal van de besloten training Spartanen en ja weinig wijzer geworden. En de training an sich? Ga de tegenstander niet wijzer maken Spartanen, maar geloof mij maar dat de boel ongelofelijk op scherp staat. Dat de spelers morgen alles zullen geven. Ik zeg: 3-0. Komt goed.



Share |
comments powered by Disqus