Vrijdag 22 September 2017 - 10:06

Op de pik trappen van Pastoor

Gonny van Ede, u kent haar wel. De weduwe en vrouw van Sparta-icoon Tonny van Ede. Ze bezoekt trouw elke thuiswedstrijd, staat altijd even stil bij de urn van haar man en maakt praatjes met supporters. Een leuke oudere bijdetijdse vrouw met het Sparta-hart op de juiste plaats.

Toen er zich niemand leek aan te dienen om de persconferentie na afloop van de wedstrijd tegen AZ te leiden, zag Gonny haar kans schoon. “Zal ik effe komen zitten, anders?’’ “Nee, alsjeblieft niet”, zei Alex Pastoor, die zich ergerde vanwege het te laat zijn van voorlichter Paolo den Hartog.

“Niet, jeminee. Dan krijg je zeker last van je penis?’’ antwoordde onze Spartaanse gevat. “Gonny, gedraag je”, riep een haastig aangesnelde Den Hartog haar toe. “Dit is een mooi begin van de persconferentie van de wedstrijd Sparta-Rotterdam tegen AZ.”

Mooi begin van de persconferentie? De lichaamstaal van Alex Pastoor sprak boekdelen. Dit voorval is in een notendop waar het ook mis gaat bij onze club. Kleine zaken die mislopen. Perfectionist Pastoor kan hier niet tegen. Ook niet als de sproeiers voorafgaand aan een training nog niet het kunstgras nat hebben gemaakt. Dat moet elke dag gebeuren, maar het komt vaak voor dat keeperstrainer Frank Kooiman dat snel nog moet doen voor de start van de training.

John van de Brom kon om de opmerking van Gonny lachen. Jij niet Alex. Je leek ontstemd door de bijdetijdse opmerking van een kekke bejaarde dame. En dat op een persconferentie, zag ik je denken. Wat een amateurisme. Maar snap je niet wat ze bedoelde te zeggen? Mevrouw van Ede refereerde aan je pik en dat die altijd zo snel pijn doet. Omdat je zuinig bent met je toeschietelijkheden naar supporters.

Zo ook nu. Laat mevrouw Van Ede zogenaamd de persconferentie leiden. Waarom niet? Niet te benepen. Laat dingen gebeuren en omarm het Spartaanse leven. Toen ik op Nieuw Terbregge naar een training kwam kijken, regende het als de pleuris. In jouw kielzog nam ik de kortste weg over het kunstgrasveld op zoek naar schuilmogelijkheden. “Dit is trespassing hoor”, zei jij.

Waarom zo reageren? Begrijp mij goed. Je doet je stinkende best, dat zie ik echt wel. Je werkt als een paard, maar het elftal staat er nog steeds niet. Enne trespassing? Dit kun je beter tegen onze verdediging zeggen. Daar wordt volop getrespast. De kunst van het met z’n allen naar voren verdedigen beheersen we nog altijd niet. En stop met het uitkramen van onzin na een kansloze wedstrijd. Wijzen naar het laatste kwartier waarin we meer kansen schiepen dan de tegenstander. Daar wordt je lul niet groter van maar eerder klein en verschrompeld.

De weg naar de middenmoot wordt geplaveid door vele supporters, maar ook door iconen als mevrouw van Ede en de tien bejaarden die gewoon een training bezoeken. Denk daar eens aan, omarm ze en wees toeschietelijker in plaats van ze weg te duwen, omdat je bang bent voor pijn in je lul. GeGroet.



Share |
comments powered by Disqus