Woensdag 15 Maart 2017 - 21:07

Ingezonden: zelfreflectie

Even terug naar afgelopen vrijdag... We werden toen weggespeeld door Vitesse en dat had zijn weerslag op de sfeer op het met 400 man gevulde uitvak. Het was stil. Veel te stil volgens Peter Burger. Hij schreef er een column over. Mee eens met zijn mening, of juist niet? Laat het weten in de reacties!

Hoe kan het toch dat een wedstrijd niet alleen je weekend maar ook een groot gedeelte van je werkweek kan verpesten? De dag begon nog zo goed voor me. Van een goede nachtrust, gelukkig waren de zenuwen voor de wedstrijd in geen velde of wegen te verkennen, de rustige paar uurtjes op het werk zonder een chef die in me nek stond te hijgen en zelfs het zonnetje brak door. Want laten we eerlijk zijn, het zijn toch de kleine dingetjes die het hem doen.

Maar zelfs de weg naar de Gelredome was nog goed te doen. Vanuit het centrum de A27 op en dan over naar de A15 richting Arnhem, beide waren gelukkig zo goed als leeg, het gaspedaal kon lekker ingedrukt worden. Zelfs het ontvangst bij het zogenaamde ‘stadion’ was nog redelijk goed te noemen. Voor de oplettende lezer onder ons, ja, het startpunt van de reis was Breda. Als Bredanaar moet je af en toe toch de vriendenclub van de plaatselijke FC bij uitwedstrijd supporteren. En als ik heel eerlijk ben is het toch ‘mijn’ club geworden sinds ik er sinds mijn tienerjaren kom.

Maar dan de wedstrijd, ach, waar moet ik toch beginnen. Zal ik het hebben over Dumfries, die betrokken was bij drie van de vier doelpunten in de eerste helft? Of zal ik het toch hebben over Kortsmit die de eerste helft te bang was om Ben, de materiaalman, boos te maken door zijn broekje vuil te krijgen en dus niet naar de hoeken dook. Of dan toch over het feit dat een zogenaamde vijfmans verdediging tegen deze tegenstander absoluut geen nut had?

Het zijn goede punten om over na te denken en zelfs ter discussie te stellen. Maar in dit stuk wil ik het hebben over onszelf, vandaag gaat het om zelfreflectie. Hoe kunnen wij als supporters leven met het feit dat we niet alleen in het veld worden afgedroogd, hoe schrijdend het ook was, hier konden we als supporters helaas niet veel aan doen, maar ook naast het veld. Ongeveer tot en met de 35e minuut ging het nog wel. De liederen vloeide lekker uit de kelen, als supporter moet je toch wat als er geen vloeibaar goud aanwezig is. Alleen de minuten daarna, wat een stilte vanuit ons vak.

Natuurlijk kan ik leven met het feit dat er bij wat tegenslag de kopjes wat gaan hangen. Maar door het publiek van de tegenstander, een van de stilste van het land, overzongen en uitgehoond worden. Nee, dat gaat er bij mij niet in. En natuurlijk, uit bij Zuid waren we luidkeels te horen bij een overduidelijke achterstand. Oké, het is een derby en er is toen nog een eredoelpunt gemaakt. Maar een wanprestatie zoals deze wedstrijd, nee dat kan én mag niet. We steunen onze ploeg ten alle tijden, zowel thuis als uit. Ook als we kansloos worden weggespeeld dien je achter je ploeg te staan. Je support niet de spelers op het veld, je juicht niet voor de trainer, nee, je juicht en staat voor de club. Voor de clubkleuren en voor het logo, je juicht voor Sparta.

Want gaat de Sparta Mars niet “bij neerlaag of victorie. In voor- of tegenspoed” en “En zingen hoe 't ook ga. Bij wat ook moog' gebeuren S-P... A-R... T-A...!”.

Laten we dat dan ook uitdragen!

Ook een column schrijven of anderssoortige bijdrage leveren? We maken er graag plaats voor vrij! Stuur je bijdrage naar: itwmredactie@hotmail.nl

Foto: © Carla Vos



Share |
comments powered by Disqus